oH_Ay

ปีนี้...กับละครของสตู

ตอนแรกก็ไม่รู้ว่าจะทำงานอะไรฝ่ายไหนดี

ปกติทำเป็นแต่งานจับฉ่ายนี่ ถนัดมาก

พวกทำสิ่งที่คนอืนเค้าไม่ทำกัน

ตอนช่วงแรกของละครนี่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับเค้าเล้ย

เพราะมัวแต่หนีเที่ยวลงใต้ไปเป็นสิบๆวัน

กลับมาก็ได้รับการติดต่อให้ทำงานจากตูน

"เอ้คะ ช่วยขายของละครหน่อยได้มั้ยคะ"

ไอ้เราก็ ด้วยความที่ปีที่แล้วก็นั่งขายอยู่เป็นอาจิณ

เลยตอบตกลงไป คิดว่าคงเหมือนเดิมมั้ง เพื่อนทำของมาเราก็ช่วยขาย

วันต่อมา ตูนโทรมาอีก

"เอ้คะ คุยกับนิคละกันนะคะว่าจะขายอะไร ฝากด้วยนะคะ ... ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด"

ไอ้เราก็ หืมมมมมมม

สรุปฉันต้องเริ่มตั้งแต่กระบวนการผลิตเลยใช่มั้ยเนี่ย

จากนั้นก็ หลายสิ่งมาก ตั้งแต่ช่วยนิคเลือกลายเสื้อ ทำโพยให้เพื่อนโหวต

คำนวณต้นทุนกำไร เดินหาร้าน สั่งตัดสั่งสกรีน

ที่จริงช่วงเดียวกับที่ตูนมอบงานขายของมาให้

อิแพรก็มาจิกเราไปเช่นกัน

"แก มาช่วยฉันหั่นผักหั่นหมูด้วย ถ้าทำอะไรไม่เป็นก็มาช่วยล้างจานก็ยังดี"

อืม สรุป ฉันก็เข้าไปอยู่ในฝ่ายสวัสดิการอย่างงงๆ

จากวันนั้นก็ ไปนั่งโต๊ะสวัสดิ์ที่ถ้ำเสื้อ

รอคำสั่งจากแพรทุกวันว่าให้หั่นอะไรล้างอะไร

บางวันก็นั่งเฝ้าหม้อ รอเติมข้าวให้เด็กหนุ่มที่มาร้องขอ ((แอร๊ยยยย))

ที่น่าจดจำคือการทอดกล้วยและต่อด้วยทอดไก่เป็นเวลายาวนาน

ประมาณบ่ายสอง ถึงหนึ่งทุ่มมั้ง ทอดกันหน้ามัน 

จากความร่วมมือของเพื่อนฝ่ายแสงที่ยามนั้นยังว่างอยู่

ที่จริงแล้ว ก่อนหน้าละครคิดไว้แล้วล่ะ ฝ่ายจับฉ่ายเนี่ยแหล่ะเหมาะกับฉันมากที่สุด

ถึงแม้ว่าชื่อจะอยู่สวัสดิ์ แต่ฉันก็ทำหลายสิ่งจริงๆโดยไม่ได้คาดคิด

ทำกับข้าว ล้างจานบ้าง  ทำพร็อพบ้าง  โปะฉากนิดหน่อย 

ไปพีอาร์บ้าง ขายบัตรบ้างที่งานอาษา 

ขายหนังสือสมาคมบ้าง ((ได้เบี้ยเลี้ยงมาพันกว่าๆก็เอาเข้าสตูไป))

พับสูจิบัตร  พับปืนก็เป็นพัน ทำกันเข้าไปได้

ทำเสื้อ ขายเสื้ออีก ไม่ได้ทำซีดี แต่ก็ขายซีดีอีก

รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยมีประโยชน์อะไรเท่าไหร่เลยก่อนวีคละครเนี่ย

พอถึงวีคละครจริงๆ หน้าที่หลักฉันก็ขายเสื้อ

ได้ตังก็เกือบแสน นับดูเหมือนเยอะ กำไรมหาศาล

แต่เอาเข้าจริงแล้ว กำไรจากเสื้อขายนั้น คือเอาไปโปะทุนเสื้อฝ่ายตะหาก

เรียกได้ว่าหมุนเงินกันอยู่แถวๆเนี้ยแหล่ะ

เชื่อหรือไม่ จำนวนเสื้อฝ่ายนั้นมีมากกว่าจำนวนเสื้อขายถึงครึ่งนึงด้วยกัน

((ถ้าขายเสื้อฝ่ายซะ กำไรเสื้อก็เป็นครึ่งแสนเหมือนกันนะคะ 555))

ฝนตกทีก็วิกฤติ เสื้อขายไม่ได้เป็นร้อยตัว เพราะคนหายหนีกลับกันไปหมด

วันสุดท้ายนี่เล่นลดแลกแจกแถมกันอย่างมันส์ เพราฉันจะดูรอบ10

หน้าที่รอง คือการไปอุ่นข้าวกล่องพรานทะเลและพรานไพรให้ทุกคนกิน

เค้าให้ข้าวกล่องแช่แข็งมาอย่างเยอะ พร้อมยกไมโครเวฟมาให้4-5ตัว

สภาพก็ง่อยมากถึงมากที่สุด อุ่นได้2กล่อง และต้องพัก2นาที ก่อนจะอุ่นต่อได้

บางตัวก็ฐานรองจานหมุนหัก ทำให้มันหมุนไม่ได้ เวฟไปก็ร้อง กึ้ก กึ้ก กึ้ก

ตอนแรกกลัวมากว่าจะระเบิด แต่สักพักเริ่มช่างแม่ง

ยัดเข้าไปทีละ4กล่อง เพราะอุ่นไม่ทันกินนั่นเอง

((เชื่อหรือไม่ บางวันไม่ทันอย่างแรง ต้องเอาข้าวไปเรียงตากแดด))

อืม มันเป็นเรื่องที่แต่ละฝ่ายจะมีความลับที่คนฝ่ายอื่นไม่รู้อยู่มากมายจริงๆด้วย

ละคอนจบแล้ว...

รักบรรยากาศหลังรอบ 10 ที่สุด

หลายความรู้สึก ดีใจ ภูมิใจ ปลาบปลื้ม  ใจหาย

เอเอ้แม่งสะใจโคดดด ตื่นวันต่อมาพูดกับแม่ไม่ได้

กรี๊ดดังๆให้พี่แสตมป์ (อันนี้ไม่เกี่ยวกับละคร แต่กรี๊ดส่วนตัว)

กรี๊ดดังๆ ให้พี่อาร์ม (อันนี้กรี๊ดตั้งแต่บุญชู)  พี่เสริม พี่นนท์

กรี๊ดเล็กๆให้พี่เต้นท์ เจ๊ตั้น น้องโจ้ก (ป้าก็รักเด็กนะลูก)

ดีใจมากที่มีส่วนร่วมในละครเรื่องนี้ แม้จะเป็นส่วนเล็กมากถึงมากที่สุดก็ตาม

ไม่เกี่ยวกับโปรดักชั่นแต่อย่างใด ถือได้ว่าเป็นงานเบื้องหลังอย่างจริงจัง

ขอบคุณพี่ๆ  เพื่อนๆ74  น้องๆ  ขอบคุณละครที่เป็นสิ่งที่ผูกพันเราไว้ด้วยกัน

ขอบคุณเพื่อนสวัสดิ์ที่ให้เราที่ทำอะไรไม่ค่อยเป็นได้ช่วย

ขอบคุณทุกคนที่กินข้าวหมด ขอโทษที่บางวันข้าวไม่พอ

ขอบคุณเพื่อนแสงที่ชวนเราไปกินทรู และให้เราไปนั่งเล่นในห้องคอนโทรล

ขอบคุณเพื่อนที่นั่งพับสูจิบัตรด้วยกัน2-3วัน ที่พร้อมที่จะเหนื่อยล้าไปด้วยกัน

ขอบคุณเพื่อนที่มาช่วยกันขายเสื้อขายซีดี รวมทั้งที่มานั่งเป็นเพื่อนกันด้วย

ขอบคุณทุกคนที่ซื้อเสื้อละครไปใส่

ขอบคุณกสิกรและธนชาติสาขาจามจุรี แสควร์ ที่ใจดียอมให้แลกแบงค์20 และ50

มูลค่าหลายพันบาทนำมาใช้ทอนค่าเสื้อ

ขอบคุณพ่อแม่ที่คอยรับส่งลูก และส่งเสบียงให้ในบางวัน

ปล. เพลง "ขอบคุณครับ" เนี่ยฟังแล้วซึ้งทุกทีเลย

edit @ 19 May 2009 16:42:35 by oH_Ay

edit @ 19 May 2009 16:44:50 by oH_Ay